Romantyzm

Struktura dzieła

Dziady nazywane są dramatem amorficznym. Charakteryzuje się on brakiem strukturalnej jednorodności. Poszczególne części dzieła dzieli tematyka
II część jest dramatem społecznym,
IV – dramatem miłosnym,
III – dramatem narodowo-rewolucyjnym
oraz czas powstania
część III powstała w 1832 roku i nazywana jest Dziadami drezdeńskimi,
zaś części II i IV Mickiewicz napisał w latach 1823 – 24 i nazywane one są Dziadami wileńsko-kowieńskimi.

Dziady jako dramat romantyczny
Dramat romantyczny, którym są Dziady, jest trzecim, obok
antycznego – klasycznego oraz szekspirowskiego, rodzajem dramatu.

Dramat romantyczny swą budową nawiązuje do konstrukcji dramatu, którą
zapoczątkował Szekspir. Nie ma natomiast punktów stycznych z
klasycznym, antycznym dramatem.
Elementami, które możemy wyodrębnić w romantycznym dramacie, są:

• Brak reguły trzech jedności: miejsca (występują duże przestrzenie); akcji (wiele różnorodnych wątków); czasu (poszczególne wydarzenia dzielą miesiące, a nawet lata).
• Symbolizm
• Otwarta kompozycja
• Występuje bohater romantyczny
• Dramat niesceniczny
• Występują osoby fantastyczne

Bohater romantyczny, który występuje w Dziadach, ma biografię zbudowaną na dwu
etapach. Zawsze ulega przemianie, która decyduje o jego przyszłości, autor
dramatu nam jej jednak nie ujawnia.

Punktem wyjścia w biografii jest młodość bohatera, często doznania nieszczęśliwej
miłości, postawa werteryzmu. W momencie przełomu bohater
przechodzi niewyjaśnioną do końca metamorfozę, czasem popełnia
niejasne samobójstwo lub podejmuje się nieetycznego czynu. Wraz z
metamorfozą rozpoczyna się także wątek publicznej działalności bohatera,
staje się bojownikiem o sprawę narodową. Autor nie ujawnia nam jednak
przyszłości romantycznego bohatera, pozostaje ona niejasna i otwarta.