Romantyzm

Śluby panieńskie, czyli Magnetyzm serca – komediowy utwór dramatyczny Aleksandra Fredry z 1832 roku, napisany wierszem. Premiera miała miejsce we Lwowie w 1833 roku. Głównym tematem utworu podzielonego na V aktów jest miłość.

Pracę nad utworem komediopisarz rozpoczął w 1826 roku.
Sztuka ta, o pierwotnym tytule Magnetyzm, nie została wystawiona z przyczyn osobistych - Fredro zakochał się nieszczęśliwie w Zofii z Jabłonowskich. Finalna redakcja powstała dopiero w 1832 r., a jej premiera odbyła się we Lwowie dnia 15 lutego 1833 r. Pierwsze wydanie książkowe ukazało się w 1834 r., przysparzając dziełu wielu nowych czytelników i widzów.


Magnetyzm

Utwór polemizuje z magnetyzmem – teorią Franza Mesmera, która głosiła wiarę w istnienie siły mitycznej (fluidu) zdolnej oddziaływać na otoczenie. Teorię tę Fredro wyśmiewa.Magnetyzm serca jest to w pewnien sposób uznawany za czułość, tęsknotę, szacunek do siebie nawzajem.Pragnąć kogoś jest czymś wspaniałym jeżeli ta druga osoba odwzajemnia nasze uczucia.Magnetyzm serca kryje w sobie tęsknotę, pamięć, szacunek i zaufanie.



Język utworu

W Ślubach da się zauważyć odchylenia w ortografii, fleksji i składni. Pisarz wpłótł w tekst wiele przysłów i sentencji, z rzadka za to stosował archaizmy.



Wiersz

Fredro oparł swój utwór na jedenastozgłoskowcu. Pojawiają się też dwie inne miary:
ośmiozgłoskowiec (we fragmentach, gdzie konieczna była synchronizacja słowa i ruchu) i trzynastozgłoskowiec (we fragmentach prezentujących światopogląd postaci).

Język utworu jest źródłem komizmu słownego, który głównie zasadza się na przytaczaniu wypowiedzi jednych bohaterów przez innych, lecz w odmiennej intonacji i dla innych celów. Innym chwytem było także wykorzystanie wieloznaczności leksemów, z której zdają sobie sprawę bohaterowie