Romantyzm

Gdy próbuje się podsumować dorobek komediowy Aleksandra Ferdery, ustalenie jesgo stosunku do prądów literackich, z którymi się stykał, nie natręcza większych trudności. Wychowany w tradycjach oświecenia, pełnię twórczości rozwinoł w okresie rozkwitu romantyzmu, twórczość zaś konczył w czasach, gdy romantyzm miał sie ku schyłkowi. Rzekomo odwrócony od romantyzmu, był bardziej bliski nurtowi realistycznemu, który w literaturze polskiej wyjątkowo tylko ujawnia się w poezji epickiej i drmatycznej, ujście natomiast znajdował w prozie powieściowej i komdiowej. Na taki stosunek pisarza do ówczesnych tendencji literacjich wpływały jego uzdolnienia twórcze, wśród których górowały umiętność dokładnej obserwacji życia, szczegółowa wrażliwość na zjawiska komiczne, swoiste wreszcie predylekcje językowe. Jego komedie to bardzo bogata galeria obrazów i obrazków z życia ziemiańskiego, obfitością szczegółów obyczajowych nie ustepuje najlepszym powieściom ówczesnym, z mnóstwem postaci ludzkich, zazwyczaj wyraźnie zindywidualizowanych, występujących w sytuacjach przeważnie komicznych, traktowanych bądź z pgodnym humorem, bądź ironicznie czy satyrycznie.